Zgromadzenie FDP

Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności założył św. Alojzy Orione. Włoch. Apostoł miłosierdzia. Nikt, nigdy nie był w jego oczach stracony. 

Zakładał wielkie ośrodki opieki dla ludzi chorych i opuszczonych, dla dzieci i młodzieży, dla ofiar trzęsień ziemi, głosząc wszędzie miłosierdzie Boga. Wielki przyjaciel Polaków.

Papież Pius XII nazwał go „ojcem ubogich i dobroczyńcą cierpiących i opuszczonych”, Papież Jan Paweł II uznał w nim „stratega miłosierdzia” przedstawiając go Kościołowi, jako „cudowny i genialny wyraz miłosierdzia chrześcijańskiego”, dodając: „z pewnością był on jedną z świetlanych postaci tego wieku, poprzez swoją otwarcie przeżywaną wiarę chrześcijańską”, „miał hart i serce Apostoła Pawła, a zarazem delikatny i wrażliwy, aż do łez, niestrudzony i odważny, aż do śmiałości, wytrwały i dynamiczny, aż do heroizmu”.
Głosił, że tylko miłość zbawi świat.

Czym jest Małe Dzieło Boskiej Opatrzności wg założyciela Zgromadzenia – św. Alojzego Orione
Być może ilościowo jest ono najmniejszym dziełem wiary i miłości spośród dzieł, jakie wypłynęły z Serca Jezusa, ale nie chce być drugie w miłości i służbie Kościołowi, Papieżowi, ojczyźnie i ludowi.

Nasze Zgromadzenie zakonne jest mało znaczące, ale (…) całkowicie oddane na służbę ludowi i jego dzieciom, powierzone Bożej Opatrzności. Powstało dla ubogich i – aby osiągnąć swój cel – zakłada swoje placówki w ośrodkach robotniczych, przede wszystkim w najuboższych dzielnicach na peryferiach wielkich miast przemysłowych (…). Dociera do ludu, nie tyle słowem, ile przykładem i ofiarą z własnego życia oddanego całkowicie Chrystusowi i zbawieniu braci. Nie jest jednostronne w rozpowszechnianiu imienia Chrystusa, aby nieść zawsze wiarę i cywilizację do ludzi najbiedniejszych i najbardziej potrzebujących; przyjmuje różne formy i metody pracy, otwiera i utrzymuje różnorodne placówki, posługując się w swym apostolacie wszystkimi doświadczeniami i sugestiami. Jego największym pragnieniem jest rozszerzanie wśród ludu Ewangelii i miłości do słodkiego Chrystusa na ziemi, ducha braterskiej miłości wśród ludzi. (…) Kochać, modlić się, wychowywać sieroty i wyrzutki społeczeństwa do cnoty i pracy, cierpieć i poświęcać się z Chrystusem – to stanowi cel życia. Największym jego przywilejem jest służba ubogim i odrzuconym.
Jego zawołaniem jest Pawłowe: „Odnowić wszystko w Chrystusie”, a jego program wyraża słowami Dantego: „Nasza miłość nigdy nie zamyka drzwi”. Obejmuje więc wszystkich, którzy cierpią, ale nie mają kogoś, kto by zadbał dla nich o kawałek chleba, dach nad głową, pokrzepienie: jest wszystkim dla wszystkich, aby wszystkich pociągnąć do Chrystusa. Powstało ono zatem z pulsującej miłości, zawsze gotowe do zaradzenia wszystkim potrzebom braci cierpiących. To małe Zgromadzenie pragnie być jak nurt żywej i dobroczynnej wody, która nawadnia i użyźnia Chrystusem warstwy społeczne najbardziej wyschłe i zapomniane.
Być może ilościowo jest ono najmniejszym dziełem wiary i miłości spośród dzieł, jakie wypłynęły z Serca Jezusa, ale nie chce być drugie w miłości i służbie Kościołowi, Papieżowi, ojczyźnie i ludowi. Wszystko mówi nam o tym, że to Bóg powołał je do życia i przyczynia się, pomimo naszej nędzy, nadal do jego wzrostu, przez liczne próby, nieraz bolesne, aby umocnić nas w wierze – nas, ludzi małej wiary.
W epoce, gdy tyle przyziemnej żądzy i chęci posiadania pieniądza, Małe Dzieło Boskiej Opatrzności troszczy się, przy pomocy niebieskiej Matki, o otarcie łez, o wzniesienie umysłów i serc do tego Dobra, które nie jest z tej ziemi, a które może napełnić serce człowieka. Pracując zawsze w prostocie i wielkiej pokorze, na kolanach u stóp Kościoła rzymskiego, pragnie utrzymać lud w wierności albo przyprowadzić go do Kościoła i ojczyzny oraz ratować w Chrystusie maluczkich, poniżonych, najbardziej narażonych na pułapki, czy cierpiących braci w Chrystusie.
(Na podstawie książki ks. Orione: „W Imię Boskiej Opatrzności – najpiękniejsze stronice”.)

Prowincja polska zakonu orionistów obejmuje takie ośrodki, jak:
WARSZAWA, ANIN, KALISZ, WŁOCŁAWEK, MALBORK, WOŁOMIN, ZDUŃSKA WOLA, IZBICA KUJAWSKA, BRAŃSZCZYK, ŁAŹNIEW, HENRYKÓW, ROKITNO, MIĘDZYBRODZIE BIALSKIE, LUBLIN,

MISJONARZE I WOLONTARIUSZE Z POLSKI PRACUJĄ W TAKICH KRAJACH, JAK: KENIA, MADAGASKAR, BIAŁORUŚ, UKRAINA, WŁOCHY